Week #41

Week #41

Maandag 7 oktober
Spierpijn! Ik had het al verwacht en aan zien komen, maar het viel alsnog tegen. De trap aflopen is niet prettig, mijn bovenbenen hebben het zwaar. Als ik wat langer stilzit, wat ik op werk veel doe, dan moet ik met opstaan even opstarten, mijn kuiten zijn dan verstijfd.

Een mooie medal monday vandaag. Ik ben zo trots op wat ik gister heb kunnen/mogen doen. Ondanks de spierpijn ben ik nog aan het nagenieten!

Afgepeigerd na een lange en drukke dag werken, maak ik het niet laat. Ik neem een hete douche en smeer mijn stijve benen in met warme spierbalsem en duik vroeg in bed.

Dinsdag 8 oktober
’s morgens ben ik nog compleet in coma als Thierry er uitgaat om naar werk te gaan. Ik blijf nog wat langer liggen. Alle beenspieren voelen nog behoorlijk stijf aan, ik moet even op gang komen. Tegen het einde van de ochtend ga ik naar buiten voor een hele rustige 5km run. Het is ineens weer een stuk warmer buiten dan gisteren en zondag. Hierdoor ben ik te warm aangekleed en werd het flink zweten onderweg.

De herfst komt er nu echt aan en dat begin je nu overal wel te zien. In dit geval ook te voelen. Onder weg werd ik aangevallen door 2 “vallende eikels”.

Woensdag 9 oktober
Opnieuw een lange intensieve werkdag. Het is behoorlijk aanpoten. De hele dag zet ik alles op alles, vol gas, om alles af te krijgen en niet donderdag extra te hoeven werken. Het lukt me, maar ik ben ’s avonds zo overprikkeld, dat ik om 9 uur richting bed ga. Rust!

Donderdag 10 oktober
Moe! Met veel moeite kom ik later uit bed dan ik had gepland en nog heb ik mezelf eruit moeten slepen. Eenmaal uit bed gaat het toch een stuk beter. Ik doe wat kleine huishoudelijke klusjes en ga me daarna klaarmaken om te gaan hardlopen. De zon schijnt volop en de temperatuur is goed, dus ik kies voor een korte broek en korte mouwen.
Na 2.5km zie ik een donkere lucht aankomen, het lijkt de andere kant op te drijven. Helaas blijkt dit niet zo te zijn en ben ik zeiknat na 4km. De insteek was om minimaal 5km te lopen en ik hou het ook direct voor gezien. De wind is erg koud en ik sta een paar minuten laten half bevroren en druipend op de mat binnen.

Vrijdag 11 oktober
Na het werk ga ik ’s avonds met een collega en ex-collega uit eten. Het is ontzettend gezellig en een leuke avond. Eenmaal thuis ben ik stuk, kijk nog even een serie, maar ga dan toch naar bed.

Zaterdag 12 oktober
Eigenlijk zou ik naar de IBD-dag gaan in het UMC, maar ik twijfelde donderdag al of ik zou gaan. De onderwerpen waren zeker interessant, maar ik twijfelde of ik de energie ervoor zou hebben.

Toch ben ik wel op tijd uit bed, want het is tijd voor de nieuwe poging 1:59 op de marathon van Eluid Kipchoge.
Het hele evenement is live te volgen via livestream. Als we dit jaar niet zo hard aan het sparen waren voor de bruiloft, had ik zeker overwogen om een weekendje naar Wenen te gaan. Dit zou historisch gaan worden!

En dat werd het! Een ongelofelijke 1:59:40!
Bijna 2 uur heb ik op het puntje van mijn stoel gezeten, met een verhoogde hartslag en zweethandjes. Ik zal eerlijk toegeven, ik ben een janker, en dat heb ik ook gedaan. Wat een legendarische prestatie!

Zondag 13 oktober
Er stond een extra event op de planning deze maand: 4th Annual Ginger Runner Global Run. Ik volg de Ginger Runner al een behoorlijke tijd op social media. Dit evenement is een virtual run, wat gelopen wordt door volgers over de hele wereld.
Echter voelde ik me te vermoeid en besloot helemaal niet te lopen. Normaal voel ik me “schuldig” als ik een dag niet loop, terwijl dit op de planning staat. Deze week heb ik er echter vrede mee en kon ik het naar mezelf verantwoorden dat het mocht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Follow by Email
Instagram