Al jaren zie ik op social media hardlopers voorbij komen die op hun verjaardag, hun leeftijd in kilometers lopen. Dit leek me geweldig om ook te kunnen doen, maar dat was tot op heden absoluut geen mogelijkheid.

Na maanden hard trainen was het vandaag dan eindelijk zover: 36 kilometer op mijn 36ste verjaardag. Mijn langste afstand ooit.

Ik zal niet ontkennen dat ik me de afgelopen week niet flink zorgen heb gemaakt. Toen de sneeuw begon te vallen en de temperatuur steeds verder begon te dalen, werd ik toch behoorlijk zenuwachtig.
Zeker toen bleek hoe weinig sneeuw er werd opgeruimd en alleen de hoofdwegen werden gestrooid. Mijn geplande route was hierdoor niet begaanbaar. In verse sneeuw was het te doen geweest, maar niet 5 dagen later als alles was platgelopen en aangevroren.

Natuurlijk heb ik ook nagedacht over de optie uitstellen of het helemaal niet doen. Helemaal niet doen, was uiteraard geen optie. Ik heb hier te hard voor gewerkt de afgelopen maanden. Uitstellen en wachten op beter weer, heb ik het met Thierry kort over gehad. Ja, het was misschien een betere keuze, maar dan was het hele effect van het project weg.

Dit alles heb ik toch van me af kunnen zetten en vannacht heb ik goed kunnen slapen.
Thierry moest vandaag gewoon werken, dus ik ga met hem op tijd uit bed rond kwart voor 7. Ik ga direct naar beneden om eerst te ontbijten. Dan kan dit rustig zakken als ik mij omkleed en mijn spullen klaar maak.

Alle spullen die ik mee wil nemen in mijn rugzak liggen al bij elkaar. Dit heb ik gisteravond al gedaan. Ik maak verder nog meerdere setjes kleding die ik beneden op de keukentafel klaar leg. Mocht er iets gebeuren of als ik het te warm of koud krijg, kan ik snel iets van kleding wisselen.

Hardloopvoedsel

Rond kwart over 9 ga ik van start. De gevoelstemperatuur is op dat moment -15 graden. Gelukkig schijnt de zon en waait het nog niet heel hard. De voorspelling is dat de wind in de komende uren behoorlijk opsteekt, hier maak ik me wel een beetje zorgen over.

Toen ik begon met trainen voor deze 36km, had ik een tijdsdoel gesteld van 4,5 uur. Dit is een gemiddelde snelheid van 8 kilometer per uur. Dit zou voor mij haalbaar moeten zijn, maar toen de sneeuw begon te vallen, heb ik besloten het tijdsdoel los te laten en te gaan voor uitlopen. De finish halen van die 36km is belangrijker dan de tijd.

Vooraf heb ik geen route gemaakt. Ik heb besloten in een rondje van ongeveer 6km rond de wijk te gaan lopen. Op paden waarvan ik weet dat ze begaanbaar zijn. Vanaf daar kijk ik verder of het mogelijk is de route eventueel groter te maken en de fijnste stukken te zoeken om te lopen met zon en zo min mogelijk wind.

Na het eerste rondje besluit ik even langs huis te lopen om een ander jasje aan te trekken. Ik merk dan al, dat ik snel afkoel door de wind.

Met lopen gaat het daarna verder goed, ik loop in rustig tempo wat goed vol te houden is. Ook kan ik onderweg goed eten en drinken, dit heb ik qua energie hard nodig. Ik loop 2x hetzelfde rondje en wissel daarna van richting. Dan heb ik op een van de langste stukken waar ik vol in de wind loop, wel de zon om me op te warmen.

Rond 20km besluit ik de route verder anders aan te pakken. Het waait ondertussen een stuk harder en dit maakt het toch echt behoorlijk veel zwaarder. Vooral met de gevoelstemperatuur heeft mijn lijf het zwaar.
Op de route die ik tot nu toe heb gelopen, heb ik een stuk gevonden dat redelijk uit wind ligt en in de zon. Het is ongeveer 1,5km lang en ik besluit om hier heen en weer te gaan lopen. Enorm saai, maar op dat moment de beste optie om door te gaan.

Toen ik startte met lopen, ben ik begonnen met het luisteren van een aantal podcasts, maar ik kies nu voor mijn Metal playlist. Mijn favoriete bands en nummers om me te helpen om door te kunnen gaan.

Rond kilometer 24 beginnen mijn voeten pijn te doen. De spieren onder mijn voetzolen, hier heb ik vaker last van na 20km. Andere schoenen of een bezoekje aan de podoloog? Ook begin ik mijn heupspieren een beetje te voelen. Ik las her en der even een kort wandelmomentje in, om deze een beetje los te draaien.

Ik stuur Thierry een berichtje. Die komt met de fiets naar mij toe om de laatste kilometers met mij mee te fietsen. Dit worden uiteindelijk zo’n 8 kilometers en dit is heel erg fijn. Spraakzaam ben ik niet, maar hij fietst een klein beetje schuin voor me, om nog een beetje de wind tegen te houden en ook om het tempo constant te krijgen. De stimulans van iemand bij me die me aanmoedig en ondersteund maakt doorgaan makkelijker.

De laatste 4 kilometers vallen heel erg zwaar. Mijn lijf is compleet op de door kou en de wind, mijn voeten en heupen willen echt niet meer verder.
Dit is een kwestie van tanden op elkaar, verstand op nul en doorgaan …

Uiteindelijk finish ik mijn 36km in 4 uur, 38 minuten en 13 seconden.

Na de finish: opwarmen met een kopje thee.

De opluchting is groot, ik heb het gehaald! Tot in de laatste kilometers heb ik hier nog mijn twijfels over gehad. Het was zo enorm zwaar in de kou, mijn lijf heeft het zo zwaar gehad, maar me niet in de steek gelaten. Hier had deze crohnie ruim 6 jaar geleden echt niet van durven dromen!
De tijd kan beter, ik ben absoluut niet snel, maar onder deze omstandigheden had ik niet meer kunnen hopen.
Ik ben heel tevreden en trots en dit smaakt naar meer!

Related Posts

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *