Vandaag ben ik precies 1 jaar aan het thuiswerken. De eerste besmetting in Nederland was ergens eind februari 2020. Op 11 maart 2020 postte ik op Instagram:

Vandaag is er bij ons op kantoor besloten dat er voorlopig thuis gewerkt gaat worden. Ondanks dat wij niet in brabant wonen/werken.
Om zowel het bedrijf als de werknemers te beschermen. Mochten wij elkaar aansteken is dat niet fijn, maar ook voor ons als klein bedrijf een groot probleem.
Risicospreiding en eventuele landelijke maatregelingen vanuit de overheid voor zijn.

Deze beslissing kwam vandaag uit een onverwachte hoek. Wij waren allemaal verbaasd en verrast dat er op deze schaal al over nagedacht was. Dikke pluim!

Als ik mijn eigen berichten van 2020 terugkijk op Instagram zie ik in het begin dat het voornamelijk gaat over afstand houden en rustige plekken opzoeken. Eind maart zie je overduidelijk dat veel mensen overprikkelt zijn door alle nieuwsverslaggeving rondom corona en hier is volgens mij het woord coronamoe ontstaan.

Gelukkig werd het mooi weer en vonden veel mensen het kleine geluk in de zon en lekker buiten zijn. Men is nog wel heel bewust bezig met afstand houden. Tegelijk zie ik bij mezelf dat ik door dit alles de structuur een beetje kwijt begon te raken. Waarna ik mei orde op zaken ging stellen.
De zomer komt, vroeg en vooral erg heet. Alles gaat weer van slot, mensen hebben hoop en pakken het leven weer op. In oktober komt de keiharde waarheid naar boven en gaat het van kwaad tot erger.

Nu zijn we een jaar verder en voor mij kan het op dit moment eigenlijk niet beter. Dat klinkt misschien super egoïstisch, maar dat is echt hoe het voor mij voelt.

Mijn lijf en misschien ook mijn Crohn doet het onder het hele corona situatie heel goed. In februari heb ik op mijn verjaardag 36 kilometer kunnen hardlopen. Dit komt niet zomaar ergens vandaan. Hier heb ik hard voor kunnen trainen de afgelopen maanden. Hier heb ik alle tijd en ruimte voor gehad.

Niet naar kantoor hoeven om te werken, dat is ten eerste al heerlijk. Heel veel reistijd heb ik niet, maar als ik reken vanuit bed tot op kantoor, ben ik toch zeker al een uur verder. Opstaan, aankleden enz. en reistijd. En dan ga ik er vanuit dat ik de avond ervoor mijn eten voor die dag al heb klaargemaakt en dat dus zo mee kan nemen ’s morgens.

Geen collega’s om me heen betekend voor mij veel meer rust. Voorheen werkte ik ook wel eens thuis als het niet goed met me ging en thuis werk ik veel productiever. Veel minder afleiding en geen pratende en lopende personen langs je heen. Dit is voor mij een mentaal pluspunt. Op kantoor was ik na een dag werken, compleet afgedraaid en uitgeblust. Mijn hoofd liep over en ik was compleet overprikkeld.

Uiteraard mis ik mijn collega’s. Wij communiceren voor werk voornamelijk via whatsapp, dus het blijft makkelijk om elkaar zo op de hoogte te houden en foto’s of filmpjes te delen. Dit deden we voorheen ook al in verschillende groepjes. Dit ene nadeel, weegt voor mij zeker niet op tegen de voordelen die ik van het thuiswerken ervaar.

Verder hebben wij op dit moment 0,0 sociale verplichtingen. Geen afspraken, geen verjaardagen, echt helemaal niks. Sinds september hebben wij eigenlijk niemand meer gezien, alleen op de begrafenis van mijn Oma in december.
Persoonlijk vind ik dit echt heerlijk, alle tijd voor mezelf. Mis ik mijn familie/vrienden? Ja, maar niet genoeg om deze “vrijheid” te willen opgeven.
Het gedoe om soms met iemand een afspraak te maken en dan agenda’s te moeten afstemmen of het dan over 2 maanden mogelijk is om eens iets te doen of af te spreken. Ik mis dat echt niet. Afgelopen zomer toen er wel weer dingen mogelijk waren ging alles spontaan. Op de dag zelf iets afspreken en had je geen zin, dan gewoon niet. De weekenden zijn dus heerlijk rustig en we kunnen doen en laten wat we willen.

Tuurlijk mis wel dat we niet uit eten kunnen of op vrijdagavond nog een biertje kunnen gaan drinken. Dit vind ik voor mezelf minder erg, maar wel voor de ondernemers die door dit alles de dupe zijn.

Je merkt nu ook dat het begrip overal een beetje op raakt. Bij iedereen, ondernemers, maar ook mensen die bijvoorbeeld gewoon weer naar het terras willen of willen sporten in de sportschool. Het is zo uitzichtloos allemaal, dit vind ik wel zorgelijk.

Een jaar verder en we zitten er nog steeds midden in. Nog steeds leeft iedereen volop met maatregelen en beperkingen. Kunnen en mogen veel mensen hun werk nog steeds niet doen. Bij alles moet men nadenken of het wel of niet kan of mag. Ondanks dat het persoonlijk voor mij veel positiefs heeft gebracht, zie ik nog steeds geen licht aan het einde van deze tunnel …

Related Posts

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *