Hardlopen

~ Hardlopen ~

In 2011 ben ik begonnen met hardlopen. Toen ik Thierry leerde kennen was hij nog militair bij de Landmacht. Ook al heeft hij er een enorme hekel aan, hij heeft me aangespoord te beginnen met hardlopen.

In die eerste jaren liep ik op z’n tijd een training. Die gingen vaak bijzonder slecht, omdat ik niet de tijd en moeite erin stak die nodig was. Half 2013 ben ik wat serieuzer aan de slag gegaan. Het horloge met stopwatch werd verruild voor een telefoonapp en toen was er de mogelijkheid naderhand te zien hoe ik had gelopen. Op 12 oktober 2014 liep ik voor het eerst 10km! En toen? Toen ging het fout … Crohn.

Eind 2014 tot 2017: na mijn diagnose heb ik vele opbouwpogingen gedaan, maar ben ik niet in staat geweest om een goede basis te leggen.
2018 word mijn opbouwjaar, besluit ik oudjaarsdag 2017 als het weer niet is gelukt. In 2019 wil ik een halve marathon lopen. Het doel wat ik al jaren wil behalen en dat er door alle ups en downs maar niet van komt. Ook in 2018 gaat het niet altijd voorspoedig, maar toch schrijf ik me in voor De Halve van de Haar op 22 april 2019. Deze loop ik op een ineens veel te warme 2e paasdag. Met veel moeite haal ik de finish, niet ineens als laatste. Doel bereikt: ja, tevreden: nee.

In de zomer van 2019 heb ik mijn geluk en liefde in trailrunnen gevonden.
Hierin is mij meer dan duidelijk geworden wat ik kan, waar mijn grenzen liggen en wat ik ga doen om deze te verleggen.
Dit plaatje maak ik voor mezelf compleet in oktober 2019 als ik nat en koud van de regen over de finish kom bij de Devil’s Trail. Hierbij ben ik zeer ver buiten mijn comfortzone en grenzen gegaan. Dit maakte deze overwinning nog mooier.

Mijn mooiste/beste prestatie staat op dit moment op de 24km van de Texeltrail in februari 2020. Mijn langste afstand tot nu toe. Mijn snelheid is niet hoog, maar intens gelukkig wordt ik er wel van.